Transfer nieuws!

@Nelsfotografie

 

De afgelopen 3 jaar heb ik het erg naar mijn zin gehad binnen de formatie van Marianne Vos en wil ik ze erg graag bedanken voor het avontuur waar ik als 18 jarige binnen mocht stappen, voor mijn gevoel is het tijd voor een nieuw avontuur waar ik mijzelf beter en sterker verder kan ontwikkelen om naar het hoogste niveau te groeien.

De afgelopen jaren heb ik het wegwielrennen op nummer 1 gehad. Dit kwam eigenlijk automatisch. Bij Rabobank kwam ik terecht in een weg team. Een overvol en lastig wegprogramma kreeg ik voorgeschoteld. Iets wat ik echt ontzettend leuk vond overigens,  maar na het seizoen was ik zo gezegd ‘opgebrand’. En in de winter ging ik toch ging ik weer die crossfiets op, om te doen wat ik het allerleukste vind, crossen.

Blessure, tegenvallende resultaten met grote teleurstellingen tot gevolg. Het was niet alleen fysiek zwaar, maar mentaal misschien nog wel zwaarder. Ben ik het verleerd? Waarom draait het nu niet zoals ik wil? Ik weet dat ik het kan, maar het kwam er gewoon niet uit. Ik begon aan mezelf te twijfelen. Gedachten gingen door mijn hoofd en mijn hoofd was bomvol.

Ik leerde te doen wat ik het aller aller liefste doe. Dit leerde ik door naar mijn hart te luisteren. Ik keek diep in mijn hart en stelde mezelf vragen over verschillende onderdelen, onderwerpen en vlakken van de disciplines wielrennen en veldrijden.

Waar ligt mijn hart het meest? 100% focussen op beide disciplines is onmogelijk en beide voor de helft doen is geen optie.

Eigenlijk was ik er wel snel uit. Ik wil terug naar de wereld waar het allemaal begon. Naar de wereld wat mijn hart van een meisje van 8 jaar gestolen heeft. Crossen door de bossen, door de modder. Hoe meer modder, hoe liever.

Als ik het woord ‘veldrijden’ hoor of lees krijg ik veel energie en word ik super enthausiast. Het grote publiek wat in de kuil van Zonhoven staat. De sfeer met de renners onderling. De crosswereld is een familie. Een hechte familie wat wekelijks naar België verhuist. Racen door biertenten waar het tijdens de verkenning om 10 uur al naar friet lucht ruikt en ‘zotte’ zatte Belgen de grootste feestjes vieren. Samen met de familie werken voor het beste resultaat. Veldrijden doe ik niet alleen, maar met de hele familie. Vanaf het vertrek thuis in de ochtend tot we ’s avonds in de bank ‘ploffen’ staan ze voor me klaar. Fietsen in orde, eten en drinken staat klaar. Verzorgingstas gepakt, juiste bandenspanning, perfect teamwork in de post waar maar een blik voldoende is om te zien wat er aan de hand is. 50 minuten in het rood fietsen en dan na de finish word ik opgevangen met een washandje voor mijn gezicht, drinken en droge kleding. Zo dankbaar.

Veldrijden is echt een Belgische sport.  Wil je jezelf verder ontwikkelen in de cross, moet je in België zijn. En ja dat wil ik! Ik wil en ga terug naar de cross, mijn hart ligt daar.

Het perfecte balans tussen training, rust, ontspanning en de aller beste begeleiding met een team wat verstand van zaken heeft. Een team wat in mij gelooft en mij klaar kan stomen voor de cross en mij kan laten groeien. Er is een team wat direct in mij op kwam, voor mij is er geen betere plek dan dit te doen bij Steylaerts 777 onder begeleiding van de broers Roodhooft en Bart Wellens. 

Daarom ben ik echt super blij dat ik vanaf 1 oktober 2018 al over mag stappen om 2 jaar lang te werken aan mijn dromen en doelen binnen echt een topteam in de veldritwereld.

 

Gewoonweg, een betere transfer kon en kan ik echt niet wensen.

 

 

 

 

 

 

Reacties

reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.