Stroomstoring en een gevecht met mijzelf tegen mijzelf.

EK Tijdrijden, een gevecht met mijzelf en tegen mijzelf.

Ben ik in vorm? Ja. Zin in? Ja. Gevoel op trainingen? Super, ik verbreek week in week uit alltime recordjes. Weken heb ik er voor gewerkt, elke dag. Van het ontbijt tot slapen gaan. Alles leek ik in de hand te hebben voor een mooi resultaat, alles behalve een knopje van mijn eigen lichaam.

Beter bekend als kampioen kampioenschapsfaler. Zo kan ik me beter noemen. Ik wil te graag winnen, ik wil te graag goed zijn op kampioenschappen, ik wil te graag mezelf laten zien wat ik het hele jaar laat zien. Ik kan het maar op momenten dat ik het wil en moet van mijzelf. Word ik tegengehouden door mezelf. Een chaotische stroomstoring.

Het TT parcours kan ik dromen. Bochten, windrichting, asfalt, alles. Ik weet waar ik moet rijden.
Met nr 1 mag ik van start, als laatste in mijn eigen land strijden tegen de klok op het Europees Kampioenschap.
Warming up, check, fiets werd gecontroleerd en ik wacht samen met Sanne de verzorgster tot het startschot om 9.28u klinkt om te racen.
Met letterlijk een hartslag van 154 zit ik op een stoel, voel me niet lekker, gevoel van overgeven. “Yara je kan dit, je hebt dit al heel vaak gedaan”, ik put er nog wat vertrouwen uit.

Het startschot klonk, waar is mijn power? Mijn hartslag stijgt naar de 172 i.p.v. richting de 185. Gevoel dat ik moet braken. Nog geen 2 km onderweg en het komt er al uit. Slechter en slechter ga ik me voelen tijdens de race tot ik op het keerpunt moet stoppen omdat ik me zo slecht voel. Nog meer braken, dit hield de komende uren aan. Naast de auto voelde ik drukke op mijn borst, hoge hartslag viel ik een paar minuten buiten bewustzijn. Mijn lichaam word volledig geblokkeerd. Geblokkeerd door mijzelf.

Stroomstoring. Een groot chaos.

Ter controle word ik naar het ziekenhuis gebracht waar ik vervolgens volledig word onderzocht en het braken in de uren erna afneemt en ik me terug wat beter begin te voelen. De bloedwaarden gaan ook weer terug stijgen naar normaal en mijn hartslag blijft gelijk.

na nog meer onderzoeken mocht ik nadat ik goed heb kunnen eten en binnen kunnen houden later in de avond gelukkig weer naar huis.

Naar huis, mijn eigen bed en rust.

De avond en de dag erna blijft er wat hoofdpijn zijn. Ik doe slaapjes overdag en voel me leeg, uitgeput een mislukkeling en suf.

Het is tijd om voor mezelf te zorgen. Mijn lichaam en mijn kopje. Tijd om de storing uit te schakelen. Maar dan zo eentje, met een reserve. Mocht het uitvallen of op storing raken dat er een back up is.

En het gekke van alles is;

Wetende dat ik de volgende koers weer goed ga zijn.

Gewoon omdat het geen kampioenschap is.

Reacties

reacties

Geef een reactie