EK wielrennen: Brons om mijn schouders in de tijdrit, wegrit gegokt en verloren

 

Afgelopen week werd het Europees Kampioenschap wielrennen en tijdrijden verreden in het Estlandse Tartu. Ik werd geselecteerd door de bondscoach voor zowel de tijdrit als de wegrit. Ik klokte de 3e tijd neer achter een Poolse en een Rus en nam de bronze medaille mee naar huis. In de wegrit, heb ik gegokt en verloren. Een aanvallende en sterke race gereden, maar het Italiaanse team was deze dag het beste en het slimste en ging met de overwinning naar huis. Ik zelf sprintte naar een 19e plaats nadat ik de laatste ronde werd terug gegrepen na een best lange aanval.

Op donderdag middag om de tijd van 15.29 uur precies Estlandse tijd, was mijn start van het Europees Kampioenschap tijdrijden. 48 toppers uit alle landen van Europa gingen de strijd aan voor de Europese titel.  De race tegen de klok over een afstand van 14,4 km.

Donderdag middag 15.29uur startte ik mijn tijdrit. Geen idee hoe de andere rensters zouden rijden reed ik mijn race. Ik kwam rustig aan korter op het Italiaanse meisje Sofia Bertizzolo. Ik maakte geen minuut goed op haar, dus kwam ook niet zo kort dat ik haar inhaalde, maar ik kwam korter. Op het keerpunt, halverwege de tijdrit kon ik goed zien of ik uitgelopen was op de Turske Hatice Yilmaz. Ik liep uit op haar. Piet Kuijs, de bondscoach van de junior mannen reed in de volg auto achter me. Hij gaf me nog wat extra aanwijzigingen en aanmoedigingen.

In de laatste 2 km kon ik niet meer versnellen, maar het zelfde tempo aanhouden lukte me wel. Ik haalde nog alles eruit wat ik in me had en zette de snelste tijd neer. Zelf had ik dit niet in de gaten, pas toen ik terug was bij het kamp van Nederland. nog geen 2 minuten later stond er een chaperon naast me. Ik werd meegenomen en moest in de cheat stoel gaan zitten van de Europees Kampioene. Vol zenuwen en ongeloof zat ik daar. Ik snapte het zelf niet zo goed. Wel goed wetende dat er nog 18 rensters na mij moesten finishen. Na een tijdje werd ook mijn tijd verbeterd door de Russische Kseiia Tcymbaliuk en nog geen 2 minuten later werd haar tijd verbeterd door de latere Europees kampioene, de Poolse Agnieszka Skalniak. Ik schoof door naar de stoel voor plek 3.  Alleen de voormalige Europees Kampioene en landgenoot Aafke Soet moest nog finishen. 1 minuut voor mij die 2 uur leek te duren. Soet kwam 5 seconden te kort voor de 3e plek en werd 4e. En ik, ik won de bronze medaille op het Europees Kampioenschap Tijdrijden. Vol ongeloof mocht ik mee op het podium, mijn EK kon niet beter beginnen.

EK tartuEK Tartu TT

 

Zaterdag ochtend, 9.30uur Estlandse tijd stond ik op de eerste startrij samen met de Italiaanse en het Nederlandse team. Een wedstrijd over 74,4km. Niet veel hoogteverschil, maar na 6 rondes begon je je benen wel aardig te voelen. De Nederlandse rensters gingen gelijk vanaf de start op kop rijden. Iets wat mijn niet verstandig leek, aangezien Italië de wedstrijd zouden moeten maken, zij waren tevens titelverdedigsters. Ik bleef voorin rijden, maar deed niet al te veel kopwerk. Dit omdat ik wist dat ik me nog wat moest sparen voor de aanvallen die later zouden volgen.

Aanvallen en zien waar het schip strand, was mijn opdracht. Na een aantal pogingen, lukte het mij ook om weg te rijden. Samen met een Italiaans meisje, Sofia Beggin. De Italiaanse deed niet veel kopwerk, of ze niet wilde of niet kon? Dat weet ik niet. Uiteindelijk werd ze nog gelost en kwam op 3 minuten binnen bij de finish. 1,5-2 rondes van 12,4km  zaten we samen weg. Ik veel op kop, zij in mijn wiel. Ik had geen keus, ik moest doortrappen. Anders zou de aanval zoiezo mislukken. Maar helaas wij werden ook terug gegrepen. De Belgen en de Italiaanse renster reden het gat dicht op ons. De Nederlandse rensters zaten er ook aardig doorheen en waren wat terug naar achter gezakt. Ik probeerde voorin te blijven, dat lukte. Vervolgens kwam er direct een nieuwe aanval van de Noorse Anderson. Ik sprong mee met 3 andere, maar al snel zaten ze weer op mijn wiel.

Laatste ronde, laatste klimmetje was er opnieuw een aanval van de Italiaanse. Een slimme aanval. 3 Italianen op kop, de nummer 3 liet een gat vallen waardoor er 2 wegreden. Maar ik wist de overstap te maken met 2 andere en waren met z’n 5 en een klein stukje los. Helaas was de samenwerking niet goed en viel het wat stil, ik ging nog een in de aanval. Ook deze mislukte. Het zou een sprint worden, sprinten is niet zo mijn ding en de energie was ook al aardig op. Ik sprintte uiteindelijk naar een 19e plaats. De Italianen werden 1 en 2. voor een Rus.

EK tartu podium