Reisdag: Tour of Chongming Island

Vandaag 2 mei 2017. Lange reisdag voor de boeg! Het is tijd voor 3 WorldTour races in het Chineese Shanghai De ochtend was rustig. Ik deed de laatste boodschappen voor naar China, ‘Dutch food’. Krentenbollen, blikjes tonijn, appelstroop en stroopwafels stopte ik in mijn koffer en vergat ook mijn kleurboek, laptop en laders niet. Nieuwe muziek op mijn telefoon gezet en mijn helm, schoenen ontbreken ook niet. Een beetje zenuwachtig voor de lange reis, een kus en een knuffel aan en van mama. Het is tijd om te gaan.
In de auto onderweg naar het vliegveld veel plezier met Lauren, Jeanne en Tom. Ook op het vliegveld hadden we het naar ons zin. Een grote verhuizing op het vliegveld. Veel fietsen, koffers, massagetafel en andere ‘zooi’, alles moest mee en alles moest worden ingecheckt.
Zoekend naar goede koffie en lekker eten, vinden we een plekje. Laatste berichtjes naar het thuisfront, het is tijd om te boarden. De reis gaat nu echt beginnen.
Momenteel is het 19.50uur Nederlandse tijd. Ik ben net ingestapt in het vliegtuig voor de vlucht Frankfurt – Shanghai. Er ligt een kussentje, een koptelefoon en een deken klaar. Ik zit aan de raamkant, stoelnummer 47L. De regen maakt naar verwachting het uitzicht net iets minder mooi, maar dat mag de pret niet bedrukken. Laptop aan, met mijn favoriete liedje ‘Fast Cars’ van Tracy Chapman staat aan. Ik ga vliegen naar een ander werelddeel, Azië om te racen! Hoe cool!
Hoogte : 37000 Feet
Afstand: 6267 Miles
Buitentemperatuur: -68 F

Met een vliegtuig vol Chinezen, alle tassen in de rekken en het vliegtuig gaat rustig van zijn plek. Het vliegtuig volgt de oranje lijnen die op de start en landingsbaan geschilderd staan. Op het tv schermpje in het vliegtuig is het goed te volgen.
De stewards vragen of we alle elektronica uit willen / kunnen zetten en we gaan de lucht in. De regendruppels dansen over mijn raampje door de wind en de snelheid van het vliegtuig. We gaan de lucht in. Er is niet veel te zien buiten mist en wolken.
Met een Chineesje naast me die amper Engels spreekt, probeerde ik een praatje te maken, maar het stopte na 2 zinnen en nadat we op hoogte zijn, verhuist de vrouw en zoekt een ander Chineesje op een rij naast me. Of het aan mij ligt, ik weet het niet maar ik heb wel lekker plek nu.
Naar buiten kijken met een ander uitzicht dan tijdens het opstijgen. Al zijn we amper 20 minuten verder. Een zonnetje schijnt op het einde van de vleugel, de lucht is blauw met een wolkenbedje onder me.
Om 20.50uur komt de stewardess langs en doek alle luikjes omlaag bij de ramen. We kunnen niet meer naar buiten kijken. Aan eten of drinken komen we niet te kort. Om 21.30 uur komen ze nog eens rijst met kip brengen en een toetje, een soort bavorais taartje.
Op mijn televisie schermpje kan ik volgen waar we over vliegen, momenteel vlieg ik boven het Estlandse Tartu, waar ik in augustus 2015 brons veroverde op het Europees Kampioenschap tijdrijden. Ik doe de luik omhoog bij mijn raam, maar er is niks te zien. Het is donker en tijd om te slapen.
Half slapend, half wakker probeer ik een beetje te dutten in de nacht. Om 5.00uur Nederlandse tijd wordt het licht weer aangedaan in het vliegtuig en kijk om me heen. Tegelijkertijd heeft het vliegtuig veel turbulentie. Een gekke chinees heeft haar mondkapje al tevoorschijn gehaald en doet deze voor haar mond. Ik zet mijn tv scherm aan om te kijken. We vliegen boven Beijing, en het is zeker nog 2 uur vliegen.
Vroeg onbijt, laat ontbijt, of relatief een vroege lunch? Dat is maar net hoe je het bekijkt. Het is Nederlandse tijd 5.35uur. Chinezen tijd 11.35uur. Ik had rijst verwacht, maar er ligt een croissant, vruchtensap, noodels en yoghurt met fruit. Ik geniet ervan, het is namelijk maar afwachten wat we de rest van de week te eten krijgen. Geen vlees in iedergeval. Het vlees in China is namelijk niet betrouwbaar, ze zouden er zomaar spierversterkers ‘anabolen’ in het vlees kunnen doen. Maar we zijn voorbereidt met blikjes tonijn en andere vleesvervangers uit Nederland in onze koffers.

Na een reis van 11 uur, is het tijd om over een uur te landen op Chinese bodem. Het vliegveld van Shanghai. Ik ben benieuwd. Benieuwd hoe het eruit ziet, benieuwd naar de mensen en benieuwd naar de omgeving.
Het zicht tijdens de landing is niet helder. Mist of smog? Geen idee wat het is. Door de wolken velden in de zee te zien met wel meer dan 200 vrachtschepen vol met containers. Het vliegtuig land erg rustig en we komen ook ruim op tijd op stilstand. We zijn veilig geland en de piloot volgt weer netjes de oranje lijnen die op het asfalt geschilderd zijn en na een ritje over de landingsbaan van ongeveer 15 minuten, kunnen we het vliegtuig verlaten.
Voor dat we bij onze koffers kunnen komen, worden we van top tot teen uitgehoord en vastgelegd bij de Chinese douane. Er wordt genoteerd waar we naar toe gaan, hoe lang we blijven en wat we komen doen. Ook wordt er een foto van ons gemaakt en leggen ze alles vast in de computer.
Vervolgens hebben we de koffers en de fietsen opgehaald en de tolk gevonden. Ze brengt ons naar een grote bus en wijst naar de bagageruimte. ‘For all your stuff, your bikes and suitcases’. We kijken elkaar vragend aan. 9 fietsen en 12 koffers gaat daar nooit inpassen. We verhuizen onze koffers naar de bagage ruimte en de fietsen worden allen de bus ingenomen. Een bus vol met fietsen en wij. Passen en meten, maar het past en iedereen heeft een stoel. Voor nu is het 1,5 uur rijden naar het hotel.
Bij het hotel hebben we onze spullen uitgeladen en op de kamers neergezet. Een warme douche en naar buiten voor een kopje koffie. Om 18uur het diner en nu een uur later om 19uur zijn we allen op de kamer. Samen met Rotem slaap ik. Het is donker en er is vuurwerk buiten. Een mooi moment om de dag mee af te sluiten!

PS: Alle Chinezen lijken op elkaar, alleen heeft de ene Chinees een andere bril op dan de ander. Maar ze zouden allen een chinezen duizendling kunnen zijn.

Reacties

reacties