Mijn kansen in Gooik, Vos wint

Zaterdagmiddag 27 mei 15.00uur. klaar om te vertrekken naar Westerhoven om een criterium te rijden. 2 gemiste oproepen van Jeroen met gevolgd door een berichtje. ‘’Yara, wil je me even terugbellen?’’. 10 seconden later tijdens het gesprek, vroeg hij of ik zondag wilde rijden in Gooik. Riejanne was niet fit genoeg om te starten. Rijd vandaag ook maar in Westerhoven, dat is een mooi weekendje! Dat deed ik en werd 7e in Westerhoven nadat ik nog een valpartij wist te ontwijken in de finale. Daar werd niet echt gekoerst, maar dat gaf niet. Er stond namelijk nog een grote wedstrijd op het programma.

Met ruim 30 graden wedstrijden rijden is lastig. Voldoende drinken EN eten is van groot belang, vooral als je 2 wedstrijden in een weekend rijd. Begin van deze week, kwam ik mezelf tegen. De hele avond en nacht had ik dorst, terwijl ik voldoende gedronken had. Dat wilde ik voorkomen en Trudy vertelde me nog eens na de wedstrijd van Westerhoven voldoende te drinken. Dit deed ik. Ook vanmorgen, voor en tijdens de wedstrijd dronk en at ik genoeg.

Na 58km ging het peloton uit een. Op de Muur.. Pijnlijke kasseienklim, maar dat is voor iedereen hetzelfde. Marianne in de kopgroep van 4. Wij met alle 5 in de groep erachter van 30 man. Het peloton was volledig gebroken. De kopgroep bestond uit, Marianne, Ellen van Dijk, Lucinda Brand en de Italiaanse van Wigle. Zowel Boels als Orica mistte de slag en moesten rijden. Het duurde aardig  lang om het gat te dichten en ze reden zich stuk. Wij met 5 man sterk peddelde rustig mee. De hitte maakte het lastig. We steunde elkaar, haalde bidons voor elkaar en adviseerde elkaar genoeg de eten en te drinken. Stiekem best lastig met de hitte. Ook Jeroen riep het in ons oortje.

Met nog 40km te gaan ging Anna in de aanval. Helaas kreeg ze geen andere rensters met haar mee, waardoor ze in haar eentje kwam te zitten. Het peloton vervolgens op het lint waarna het vervolgens stil viel.

Marianne tegen mij: ‘Yara pak je kans, iedereen is stuk en jij ziet er nog fris uit’. Schijn bedriegt, want ik zat er helemaal niet meer fris bij. Toch gaf het met vertrouwen. Het peloton viel stil en ik pakte mijn kans. Met nog ruim 35km te gaan, ging ik in de aanval en kreeg een Italiaanse met me mee. We reden weg, maar ook echt weg. De beslissende aanval. Ik zat stuk, stuk in de kopgroep, probeerde energie te sparen en dat deed ik ook. Ik liet de Italiaanse het meeste kopwerk doen.

In de achtergrond, moest Marianne een fietswissel doen op het moment dat er 2 in de aanval gingen. Ik met 2 voorin, 2 in de achtervolging en dan het uitgedunde peloton, nog 20 man gok ik.

De laatste ronde, nog 10km te gaan, voelde ik dat het niet voor mij was vandaag. Alles wat ik dronk en at kwam er de laatste 30km gewoon weer uitgelopen. Een kenmerk van ECHT afzien, geloof ik. Ik riep door mijn oortje dat het op was en vervolgens sprong Marianne in haar eentje in de aanval.

Situatie: Ik samen met de Italiaanse op kop, 2 achter ons op 20 seconden. Marianne in haar eentje. Het peloton op een minuut. Op de klim, kwamen de 2 achtervolgers over me heen, ik kon niet meer volgen. Ik zat echt echt echt stuk. Het duurde niet lang of Marianne me voorbij reed en ze reed door naar de kopgroep. Dat gaf me weer vertrouwen voor de winst. Ik zelf wilde zo graag, zo graag, maar mijn benen wilde niet meer. Op 2km werd ingelopen door het ‘kleine’ peloton en sloot aan.

Anouska gaf me een schouderklop. ‘ Goed Yara, mooi geprobeerd! Nu is het aan Marianne’. We reden sterk als team, erg sterk! We controleerde de gehele dag en waren de baas tijdens de koers.

Met mijn laatste energie reden we de laatste km in, tussen de wielen op karakter. Het duurde niet lang of we hoorde dat Marianne de overwinning pakte! Hoe mooi teamwerk kan zijn. De ploeg geeft vertrouwen. Iedereen mag voor haar eigen kans gaan. Het had vandaag ook mijn dag kunnen zijn, 7km te lang.. Volledig stuk, maar ontzettend trots. Trots op het werk van het team en stiekem ook wel op mijn benen, dat ik finales mee kan rijden voor de overwinning!

Reacties

reacties