Nieuws

Super teamwork in Omloop van Borssele bezorgd winst en podium

Afgelopen zaterdag stonden wij als WM3 ProCycling aan de start in Borssele. Met een relatieve kleine bezetting van 4, maakte het voor ons niet minder om een goed ploegenspel uit te spelen. Riejanne ging er met de winst vandoor en Marianne wist naar een mooie 3e plaats te sprinten. 2 rensters op het podium, veel beter kan niet!

Noorden wind windkracht 4 door de polder en smalle wegen door het Zeeuwse landschap. Een start wat echt een start was, vanaf de start. Geen neutralisatie dus. 3 km rechtdoor over een brede weg met de wind in de rug, waar we vervolgens haaks naar links draaide de smalle wegen op. Marianne en ik reden meteen naar voren bij de start, kop over kop en we reden meteen het peloton vanaf de start op een lint.

Het was een typische Nederlandse koers, vlak met veel wind. Het was jammer dat er geen ploeg de koers wou openen buiten onze ploeg om, dit deden we ook en trokken het peloton uit een. De grote groep viel in stukken. Viel het stil en kwam er weer een groep terug en vervolgens werd het weer uit elkaar getrokken. Riejanne deed haar werk en ging in de aanval, ook op dat moment reed ik 3 spaken uit mijn wiel waardoor mijn wiel niet meer rond ging en moest wisselen van wiel.

Een beetje in paniek stopte de neutrale wagen alweer niet!! En kwam de 2e groep voorbij en vervolgens stopte de teamauto. Het wisselen ging snel, ik had overigens ook al mijn voorwiel eruit gehaald aangezien ik gewoon echt niet meer kon doorfietsen. Ik kwam terug achter de auto’s in de 2e groep en vervolgens had ik geluk dat we weer wisten aan te sluiten bij de eerste groep. Het terug rijden kostte me best veel energie maar ik wist nog finale te rijden voor de ploeg. Marianne, Riejanne en ik speelde het slim. Riejanne koos opnieuw voor de aanval en wij controleerde achterin. Op iedere aanval sprong Marianne of ik mee. En Riejanne wist voorin het spelletje slim te spelen met 2 waardoor ze de sprint super knap won! Marianne sprintte naar plek 3 en ik zat een beetje ingesloten in de sprint en finishte als 35e.

Een koers met veel wind die gewonnen werd door super goed ploegenspel, overleg en teamwerk!

 

Geslaagde clinic

Afgelopen zaterdag 15 april 2017, heb ik een clinic georganiseerd bij RTC Buitenlust in Helmond. Deelnemers van jong en oud deden mee. De dag ging van start met een welkomsdrankje met vervolgens een presentatie over gezonde voeding en over mijn wielerleven. Hoe is het nu om de wereld over te reizen als 19 jarig meisje? Wat moet je eten voor een wedstrijd en hoeveel liter moet je drinken op een dag? Daarna stapte we de fiets op om 2 uur lang technische oefeningen te doen, wedstrijdjes tegen elkaar en op een speelse manier erg veel plezier maken met elkaar. Na afloop sloten we af met een lekkere gezonde lunch!

Met dank aan Celine Geys voor de super mooie foto’s!

De Ronde van Vlaanderen

Wauw, wat een publiek, wat een mensen en wat was het afzien. Maar zo genoten! Ik reed afgelopen zondag mijn eerste World Tour van het seizoen. De Ronde van Vlaanderen! Na ruim 158km kwam ik als 35e over de streep.

Een halve week van te voren, belde mijn coach Jeroen Blijlevens op. Hij zou me graag aan de start zien van de Ronde. Mijn droom kwam uit. Meedoen aan de grootste wielerwedstrijd van het hele jaar in het te gekke België.

De dag voor de wedstrijd hadden we ploegenpresentatie op de markt, zoveel mensen die ons allen toe juichte. Het gevoel van een WK kwam een beetje naar boven.

De dag van de wedstrijd, bespraken we onze tactiek nogmaals. Iedereen in dienst van Kasia. We houden allen Kasia voorin en zorgen ervoor dat ze niets hoeft te doen, we zette haar af op de Kanarieberg na 118km en dan is het aan haar. Zo gezegd, maar niet zo gedaan. Het was lastig maar we reden echt heel sterk als team. We luisterde naar de coach, naar de teamkapitein Lauren en deden precies wat we moesten doen. Met 6 man sterk de koers controleren en Kasia afzetten op de klim. Het lukte en hadden onze taak verricht. Echter was de koers nog 40 km langer en belandde ik in de 2e groep. Haalde bidonnen bij de auto, pakte bidonnen aan voor de ploeg en reden sterk. Op elke kasseien klim, kasseien strook, elke kilometer was het zo afzien en genieten tegelijk. Niet 5, niet 100 maar echt 100000en mensen langs de kant, rijen dik om ons allen aan te moedigen en ons vooruit te schreeuwen.

Een woord, wauw!

Pajot Hills Classic

Afgelopen woensdag stond ik aan het vertrek in de Vlaamse Ardennen voor een koers van 122km. Kasseien, klimmen en nog meer kasseien. Met een grote groep van bijna 200 stonden we aan de start. WM3 Pro Cycling was goed vertegenwoordigd.

De opdracht die wij kregen voor de start van Jeroen was. ´Zit voorin bij de Muur van Geraardsbergen. Als je finale wilt rijden, moet je daar van voren zitten. Daarna kijken we wel´. We deden wat hij zei. Zonder oortjes reden we en we zochten elkaar op. Jeanne, Anouska en ik zaten mee in de eerste groep van 30 man boven aan de bosberg. De 2e klim, vrijwel direct na de Muur.

Er reden bovenaan de klim 5 meiden weg. Het gat hiernaar toe reden we dicht waarna het vervolgens volledig stil viel. In de laatste 20km was er de ene aanval naar de anderen. Wij als WM3 zaten in elke aanval mee maar het liep uit op een massasprint. Het was weer een mooie dag op de fiets!

Dwars door Vlaanderen

Afgelopen woensdag 22 maart stond ik aan start van de belgische klassieker ‘Dwars door Vlaanderen’. Samen met Kasia, Rotem, Moniek, Anouska en Riejanne deden wij ons best om het beste naar  boven te halen voor de ploeg, WM3 ProCycling.

Vanaf de start was het direct dringen om voorin te blijven zitten. Zo zat je voorin, zo zat je midden of achterin. Positioneren lukte me goed. Jeroen vertelde bij de bespreking dat het belangrijk was dat we van voren begonnen aan de kasseienklim. Ik was goed op weg tot ik in de berm belandde en veel plekken verloor. Waar ik midden voor begon, startte ik nu van achteren aan de klim. Al lukte het me rensters in te halen zo kwam ik in de 2e groep boven.

In de 2e groep was het afzien. Samen met Anouska en Moniek reed ik in de 2e groep. Kasia zat voorin mee en streed voor de overwinning. Ik zelf werd gelost, kwam terug, werd gelost op nieuwe en kwam weer terug. Het was afzien! Maar z’n mooie wedstrijd!

Eerste koers weer in de benen! Le Samyn des Dames

Afgelopen woensdag, 1 maart stond ik aan het vertrek van mijn eerste koers van het nieuwe seizoen. Tevens ook de eerste koers na mijn val in Fiuggi wat het vervolg van einde seizoen en geen WK betekende. Ik had er zin in en voelde me goed toen ik in de ochtend wakker werd. We hadden hard getraind op trainingskamp in Calpe afgelopen februari en het weer was ook zoals het in de voorjaarsclassics hoort te zijn, regen. Onze  ploeg was er klaar voor.

11uur klonk het startschot, we startte achteraan maar zaten al snel voorin voor een relatief korte koers over 100km. Met minstens 12 kasseienstroken, deze lagen er niet zo best bij. Het leek wel cross. Samen en Jeanne zat ik mee in de eerste ontsnapping, maar deze wilde niet slagen. Een groepje van 4 reed vervolgens weg op de kasseienstrook en deze reden door op het klimmetje en hebben ze vervolgens niet meer gezien.

Het waaide hard waardoor het op de kant ging, maar vervolgens weer stil viel. Met als gevolg dat we met een groep van ongeveer 20 man wegwaren, maar vervolgens kwamen verschillende groepen weer bij een. In de laatste ronde op de kasseienstrook trokken ze weer gigantisch door. Ellen van dijk op kop en ik sloot de eerste groep. De rest van wat er over gebleven was, was gelost. Ook ik moest lossen op de laatste 10 meter van de kasseienstrook en kwam weer terug op het asfalt. Toen moest mijn groepje sprinten voor plek 5, maar ik kon niet meer. Mijn benen waren op. Ik bolde als laatste van de eerste groep over de finish, als 24e.

Maar wat een dag was dat!

Herriner me nog alleen het Italiaans ziekenhuis

Na een ontgoochelend NK, vertrok ik de dag erna naar de Spaanse zon om lekker 2 weken te trainen met de ploeg, WM3 Pro Cycling. Ik had er zin in en keek er naar uit om samen met Marianne op de vrijdag over te vliegen naar Rome om daar de wereldbeker te gaan rijden in Fiuggi en vervolgens op zondagavond weer terug te gaan naar de Spaanse zon voor 1 goed trainingsblok. Een mooie voorbereiding op het WK leek het, maar dat viel in de soep.

De eerste dagen op trainingskamp, we hadden erg veel plezier met zijn allen. We vermaakte ons prima en de trainingen gingen ook erg goed. Vrijdag pakte ik mijn rugzak in en na de fotoshoot vertrokken we naar het vliegveld richting Rome voor de WB. Samen met Marianne en de rest van familie Vos op pad. In het hotel sprak Marianne in het Italiaans tegen de man, ik verstond er geen klap van. Maar we hadden een kamer en we konden gelijk aan het diner. Samen met de staff van de Nederlandse selectie waren wij er op de vrijdag. De rest kwam op de zaterdag middag vanaf het vliegveld en gelijk de fiets op, hadden wij het rustiger en verkende in de ochtend het parcours. Het was wit, glad glibberen en glijden maar ik vond het leuk. Het rondje was misschien wat te gevaarlijk en deed ook niet aan de UCI eisen, gek genoeg gingen alle wedstrijden toch door.

We hadden plezier samen, veel gelachen en later ook met de rest van de selectie. Ik had zin om te starten en ik voelde me goed! ‘Als laatste proberen te remmen in de eerste bocht’ kreeg ik mee als tip van Marianne, dat deed ik en schoof op van plek 24 naar plek 18. En haalde meer en meer rensters in.

Tot ik mijn hoofd stootte en later kan ik het verhaal niet verder verwoorden. Ik weet het niet meer. Buiten bewust in de ambulance naar het ziekenhuis samen met Gerben de Knegt, de bondscoach die vanaf dat moment een beetje mijn papa speelde. Last van mijn hoofd en van mijn nek met hoge snelheid naar het ziekenhuis waar het vervolgens wel een oorlogsgebied leek. We moesten erg lang wachten tot ik geholpen werd en we waren met alle patiënten in de gang in een lange rij. Zelf heb ik er eerlijk gezegd niet veel van gemerkt, omdat ik dan bij kennis was en vervolgens weer weg was. Om 14.45uur was ik binnen en om 23.05uur wist ik pas wat er aan de hand was en moest nog een nachtje in het ziekenhuis blijven ter observatie.

Dat was maar goed ook. Ik praatte er helemaal langs, ik vroeg 8 keer wie er gewonnen had en ik had echt geen idee dat ik dat gevraagd had. Vertelde dingen die niet klopte en snapte er gewoonweg niks van wat ik er deed. Hoofdpijn en last van mijn nek had ik wel. Sieben kwam mijn kleren nog brengen, maar ik heb eerlijk gezegd geen weten van dat hij langs was geweest in het ziekenhuis. In het ziekenhuis sprak iedereen Italiaans, niemand kon Engels spreken.

Slapend in de gang met de lampen aan en om de 2 uur wakker gemaakt door de zusters die enkel alleen italiaans spraken. Door mijn hersenschudding die ik opgelopen had moest ik elke 2 uur gewekt worden en vervolgens vertellen wie ik was en wat ik gedaan had.

De dag erna met flinke hoofdpijn en last van mijn nek, was ik toch erg blij dat ik uit het horror ziekenhuis mocht vertrekken naar Nederland. We hadden beiden onze vlucht gemist. Gerben naar Nederland en in naar Spanje, maar dat feestje kon helaas niet doorgaan. lekker naar Nederland allebei en ben erg blij om weer thuis te zijn. Thuis in mijn eigen bed. Slapen, dutten, liggen, hangen in de bank en voor de rest doe ik niet veel. Nog altijd last van hoofdpijn, maar ik ben weer helemaal bij kennis.

Het viel dus allemaal een beetje in de soep. Aankomend weekend zou ik ook niet van start gaan in de cross. Wanneer ik terug op de fiets zit? Ik weet het niet, ik hoop iniedergeval snel! Maar je hebt maar een hoofd en die kun je niet vervangen.

nummer 1 en 2 voor WM3 Procycling

Afgelopen woensdag, stond ik aan start in het Friese Surhuisterveen. Wisselvallige omstandigheden met regen, hagel en zon. Een nieuwe parcours waar volgend jaar het Nederlands Kampioenschappen worden gehouden, maar zoals elk jaar modder, modder en nog meer modder.

Om 13uur ging het startschot, ik was goed gestart en dook als 3e het veld in. Marianne op kop en de Belgische Alicha als 2e. Ik ploeterde als 3 door de modder, maar verloor een aantal plekjes doordat ik op het begin te zwaar trapte. Iets wat ik vaker doe en nog aan gewerkt wordt.

Ik schoof weer terug naar plek 2,3 en reed samen met Alicha een mogen strijd voor het podium. Het gat op de achtervolgers werd per ronde groter en zo reden wij op een veilige positie. Marianne was te sterk en won met ruime voorsprong in Surhuisterveen.

2 rondes voor het einde, kon ik een gaatje maken bij de trap en ik kon de voorsprong beetje bij beetje uitbereiden waardoor ik op een mooie 2 plaats over de finish kwam achter mijn ploeggenoot Marianne.

Duikelend het nieuwe jaar in

1 januari 2017, een nieuw jaar, een nieuwe sponsor, een nieuwe kans, een nieuwe fiets, nieuwe kleding… Alles nieuw. Alles nieuw, maar op het begin geheim.

Vandaag, nieuwjaarsdag op de crossfiets aan start in Baal. Mijn Liv fiets is omgeruild voor een Ridley, de kleur oranje is omgeruild voor zwart met groen. Een nieuwe hoofdsponsor WM3 en een nieuwe ploeg WM3PROCYCLING. De naam was bekend, maar de kleur, sponsoren etc werd vandaag bekend op de cross. Rond 1 uur werd de onthulling gedaan en er waren veel mensen die naar mij en Marianne kwamen kijken. Aanmoedigingen en na de wedstrijd samen proosten op de overwinning van Marianne! Een mooi begin van het nieuwe jaar!

13.45 uur klonk het startschot. Een goede start voor mij en ik reed met de eerste 6 de rondes mee. Tot ik viel. Een duikeling, een val op mijn rug op de bevroren ondergrond. Ik stapte terug op de fiets en reed verder, maar helaas kon ik niet meer zoveel kracht zetten vanuit mijn rug. Het deed zeer. Ik viel een beetje meer en meer terug tot ik als 16e over de finish bolde.

Maar volgende week is er weer een nieuwe wedstrijd! Een nieuw jaar, een nieuwe wedstrijd met een hele mooie nieuwe sponsor!